...
"Río Miño"-Poesía de Xosé Conde Fdez.

Portomarín cando era río Miño ceibe, polos anos 1950-1960.

Onte ceibe...

--0--

 

Onte, ceibe,

hoxe, prisioneiro.

 

Enmudeceu o teu cantar de paxaro.

Río Miño en pochancas,

escravo es dos ratos

que amoedan os teus pulos.

 

En tempos de denantes

fuches merlo segrel,

poeta lírico.

 

Dende Fonmiñá ó Tegra

botaban por ti flores os eidos.

Bolboretas con bicos de amenceres

aprendían muiñeiras

nas túas olas.

 

Río Miño de onte,

mozo a aturuxar nos cómaros,

onde as anduriñas se detiñan

para ensaiar o  seu ballet

de lume e fonte.

 

Dá mágoa ver o río escravo

no seu  leito noxento de piratas.

 

Onde onte galopaba

con alas cristalinas

con  voces outas,

hoxe está a apodrecer en lamazais.

 

                              Xosé Conde

Ver nota sobre Xosé Conde Fdez.

--0--

A misma fotografía xa co río Miño prisioneiro. 1962

Hoxe prisioneiro...

Hoxe está a apodrecer en lamazais.

 

   Saír á  río Miño                             Salir al  río Miño 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Xosé Conde un poeta a ter moi en conta.

Dibuxo de  Xosé Conde

Do"Repertorio bibliográfico de poetas galegos no exilio"

CONDE FERNÁNDEZ, Xosé


(Barbantes, Ourense, 1918 - Porriño, Pontevedra, 1990) Poeta exiliado na Arxentina. Alí estivo dende 1936 ata 1980 facendo, neste período, fugaces viaxes a España. En Bos Aires tomou contacto coa cultura arxentina asistindo polas noites de oínte ás clases de literatura na Facultade de Filosofía e Letras. Durante o día traballaba de enfermeiro no Hospital Español ata a súa xubilación. Os temas da súa obra poética céntranse no exilio e na saudade da emigración. Foi nomeado membro da "Sociedad Argentina de Escritores". Rexeitou tamén cargos de responsabilidade da Intendencia de Bos Aires. Co gallo das súas múltiples viaxes a España os poetas porteños agasallárono cun medallón de ouro cunha inscrición alusiva á importancia da súa poesía. Viviu o seus derradeiros anos na cidade de Ourense.
Obra no exilio: En Galego: "Nouturnio de soedades" (1952), "Muiñada noitébrega" (1955), "Terra aluciada" (1959), "Os meus cantiles" (1981) Obra inédita en galego: "Os penedos xunguidos", "Abóndanme os paxaros" Obra publicada en castelán: "Penas son cantares" (1951), "Canto y grito" (1956), "Desde el tiempo" (1966), "Otoño en soliloquio" (1972), "España en lonjas" (1975) Obra inédita en castelán: (consta dun corpus poético de 862 poemas en tódalas modalidades métricas) Refª.Bibliográficas: PEREIRA GONZÁLEZ, Víctor Campio (1999:51-53) Refª.Fotográficas: Galicia, XXXIII:1245, (30/03/1955), 3.


Biografía Biografía
405

Profesións: Poeta Profesións no exilio Poeta / Enfermeiro
Países: Arxentina

----------------------------------------------

 

Nota:

A poesía "Río Miño" está recollida do libro "Ausencias, soños e rebeldías", poesía en galego (1952-1990).

Este libro publicado por Arte de Trobar no ano 2012,  é unha escolma da poesía de Xosé Conde elaborada por  Víctor Campio Pereira e  Edelmiro Vázquez Naval.

Deste libro saco esta versión da poesía, poema que foi galardonado polo Concello de Lugo, no seu día.

Xosé Conde Fernández.

Barbantes. Ourense (1918).

O Porriño, Pontevedra (1990).

Xosé Conde Fdez.  cofundou con Eliseo Alonso  e Teodoro Campos a revista  "Mundo Gallego", en Arxentina.

Colaborou  en xornais e revistas  da colectividade galega de Arxentina e na prensa de Galicia,  especialmente en "La Región"  e en "La hoja de lúnes" de Ourense, medios onde mantivo  seccións fixas. Alén do seu labor literario , cultivou tamén a pintura e o dibuxo, asinando como Barqueiro.

Esta pintura, que figura na portada do libro, está firmada por Barqueiro.
 

 

Volver