1ª excursión a programar:  visita o Canón do Sil

(Responsable S. Lorenzo)

Adianto de chuleta da excursión. Data para facela primavera 2019.

Este outono no cadra ben, moitos problemas, o tempo non se presta.

    

 

Chuleta da primeira excursión VpromoUSCmat.

CANÓN DO SIL-Ourense. (RIBEIRA SACRA-Ourense)

  Chuleta da 1ª excursión

Nota: esta pequena "chuleta" foi a que utilicei cando fixen esta excursión fai uns anos con compañeiros e alumnos do IES de Ribadavia, os meus primeiros alumnos cós que teño actualmente una A.Cultural; foi no 2011. O feito de poñela e para animar os compañeiros e que vexan que merece a pena. Xa veremos logo si a facemos dun día o de máis días...O tempo.

Xa sabedes: este ano en outono RIBEIRA SACRA do SIL, o ano que ven PONTE LEDESMA. E seguirá...

Volver

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Este é o afiador. Veremos unha exposición de rodas de afiar no Mosterio de Sto. Estevo na primeira planta. Sin dúbida, o afiador é o traballo máis representativo da zona . Xa sabemos o de "Ourense terra da chispa", tamén "Ourense terra de afiadores e paragueiros". Esta estatua está nunha plaza de Luintra. Pasaremos por alí. (Pode que xa non esté esta exposición. Comprobareino no seu día)

O afiador. Esta estatua está en Luintra que é precisamente a terra dos afiadores. De aquí extendeuse o nome a provincia de Ourense, por eso falamos da "terra dos afiadores" e tamén "a terra da chispa".

Fot. S.L.F.

 

  Peares. "Acea do Bubal", trátase dunha casa de turismo rural mismo na desembocadura do río Bubal, afluente do río Miño xusto a trinta metros. Os Peares é onde empeza o canón do río Sil. Aquí aproveitaremos para citar o "Principio de perceptoloxía", tomado dun libro do meu amigo Santiago Lamas "Galicia borrosa",  según o cal o río que no momento de xuntarse forme maior angulo coa dirección que sigue é o río principal. Según este principio, o río Sil é afluente do río Miño. Non creades que a cousa e tan fácil xa que "O Miño leva a fama e o Sil leva a auga". O licenciado Molina decía que o principal era o Miño, que non era extranxeiro...Eso sí o máis longo é o Miño (310 km.), contra o Sil (225 km, 106 en Galicia).

Observar que o ángulo A que forma o río Miño coa súa prolongación e maior que o ángulo B que forma o Sil coa prolongación.  (Tomaremos os ángulos sin ter en conta os signos e sempre tomando os menores coa prolongación sempre). Na figura está claro.

Poden darse casos nos que o principio non funcione correctamente. Por exemplo que pasaría si son iguais?. Neste caso utilízase outro criterio: "O sentido común traducido nunha mezcla de caudais, historia, intereses, ou algúns que botan man de estudios xeolóxicos."

Non deixa de ser unha curiosidade.

A acea do Bubal, unha antigua minicentral, aquí faremos unha pequena andaina dque non chega o km. Fotografía S.L.F.

Deixaremos o bus nos Peares de Lugo a dereita, cruzaremos o río Miño pola ponte de Ferro ou do tren, tranquilos que hai camiño e iremos a dereita os Peares de Ourense, onde está o Bubal e a Acea do mismo nome. Fotografía S.L.F

 

 

Mosterio de San Estevo de Ribas do Sil: mosteiro Bieito (Ora et labora,  xa sabedes),  (Século X inda que xa no VI era cenobio). Este monasterio na Desamortización de Mendizabal no século XIX  (1.835) e posteriores anos quedou feito un desastre. Ver fotografía más abaixo. Hoxe está totalmente reformado (Suances, Freixido e Vecoña foron os arquitectos que fixeron a reforma, discutible pero quedou bastante ben) e ten fama de ser un parador fora de serie. Dende logo está nun lugar marabilloso e ten unha ladeira de castaños impresionantes ata o río.

No parador temos de todo dende tres claustros dous renacentistas (o grande e o pequeno onde estaba a piscifactoria do monasterio, tiñan troitas e anguías, estos si que sabían...) e un románico o dos obispos que hai que ver con detalle, as dobles columnas, as figuras do teito, as pinturas do Sur, todo impresionante. Ten outro piso superior doutro estilo,  oxival dexenerado do s. XVI;  ata una fachada barroca con tres escudos que hai que ver (O Imperial arriba o do monasterio coas 9 mitras de obispos entre elas a do famoso Franquila e o de Castela, congregación de Valladolid, a dereita). Unha iglesia románica (S. XII) , pero con moitos elementos de transición e  que ten unha construción moi especial.  que chama a atención. Ten tres naves, ver como dunha, máis baixa,  parten as outras, polo tanto máis altas. A iglesia é pequena pero merece a pena vela. Ten un retablo pétreo moi curioso, é románico que representa a Cristo e os apóstoles.

No Monasterio había de todo dende panadería, hospital, hospedería,  casa da inquisición, casa do ciruxán (estaba fora), etc. Pasaba un pequeno río pola cociña...

Do parador actual gústame moito un comedor que teñen abaixo entre castaños, pódese ver. As habitacións están ben pero o precio chégalle (no 2011 un fin de semán 110 €).

    

Estas fotografías non son miñas. Descoñezo o autor.

Fotografía do claustro de entrada no mosteiro de  Sto. Estevo de Ribas do Sil. A fotografía é dun alumno moi querido polo que escribe, Álvaro García.

 

Mosterio de Sta. Cristina. De camiño de S, Estevo a S. Cristina pasaremos por dous miradores ó canón do Sil dende un deles está sacada a fotografía que vedes máis abaixo. Tamén veremos onde Iberdrola pretende facer un Lago, que crea moito división na xente, e  que vai afectar moitísimo a zona.

O Mosteiro de Sta. Cristina (s. XII a iglesia, do cenobio xa se fala no ano 876), o cal baixaremos andando como un km. entre castaños, como vivian os monxes..., está nun lugar incrible. Dentro do pequeno, é fermosísimo. A iglesia é románica pura ( planta de cruz latina, con tres absides no cruceiro, ventanales e arcos de medio punto). Dentro da iglesia pouco hai hoxe , o retirar o altar apareceron as pinturas de tres Santos, S. Domingo, S. Antonio e S. Tomás e por riba Santa Lucía e Santa Bárbara. No vos perdades pola parte da fora, os canes,  as figuras con elementos decorativos que fixeron os canteiros, destacan as figuras de personas, algunhas en posicións simpáticas e as bestas;  hai de todo...

Os laterais son moi bonitos con ventanais enmarcados en columnas, casi nada...

O rosetón e a portada son únicas.

A torre da iglesia é especial, a arquería apuntada na base é gótica.

Na fachada principal da iglesia tendes a firma do canteiro -xefe. Hai que buscala?..

O mosteiro é pequeno pero espectacular. É posterior,  s. XVII.

Os monxes pasaban de Sta. Cristina a San Estevo, xa que no s. XVI foi priorato anexo.

Dice moita xente que "en Sta. Cristina buscouse a Deus, con máis ventaxa que noutros lugares...".

Sta. Cristina está nun lugar espectacular, rodeado de bosques con moito carballo. Fotografía de Sta Cristina. S.L.F.

Santa Cristina vista dende un mirador que hai enfrente, na provincia de Lugo, outra ruta espectacular que deixaremos para outro ano. A fotografía é do que escribe, ou sexa S.L.F.

A ribeira sacra, que pode ser patrimonio da Humanidade un ano destos ten polo menos catro rutas distintas, excursións que hai que facer unha vez na vida polo menos. Dúas polo río sil: Ourense e Lugo e outras dúas polo río MIño as dúas en Lugo.

 

Na zona hai outros miradores do canón, concretamente tres, moi interesantes e un heliporto tamén espectacular. Estaremos neses lugares.

Un dos miradores. Fotografía de Álvaro García.

 

     

Ollo, esto é o que queren facer, moi preto de Sta. Cristina. Unha lagoa na que suben a auga pola noite e turbinan polo día. Estas empresas Eléctricas poden facer o que queren...

Fotografía anterior ampliada. Foto S.L.F.

 

O barquilleiro de Parada do sil. Os barquilleiros dedicábanse a fabricación e venta de barquillos, que era unha pasta delgada que facían con forma de barco ou abanico, tamén en forma de tubo. Eran de sabor exactamente como os cucuruchos dos xelados. Sabía ben. Iban pola festas e levaban os barquillos nun cilindro que remataba nunha tapadeira que tiña unha especie de ruleta. A xente pagaba, dáballe o redor a ruleta e o que tocaba un tipo de  barquillo, as veces dous, etc. Ver a tapadeira na fotografía de abaixo.

Inda hoxe se ofrecen barquillos en algunhas praias de Galicia. As veces en Riazor, na Coruña.

No Concello de Parada do Sil,  onde hai una figura para lembrar o barquilleiro,  moitos veciños practicaron esta venta en tódalas festas de Galicia e tamén en outros lugares como Madrid, víanse moito no San Isidro en tempos, despois da guerra.

   

Na esquerda está a tapadeira do barquilleiro e algunhas das formas así como o molde. A dereita un barquilleiro en Madrid, no San Isidro.



 

Os Balcóns de Madrid. Son uns miradores moi espectaculares que hai en Parada do Sil e nos que se pode ver, si o día o permite,  varios kms. de Canón do Sil. Merece a pena.

Chámanse "Balcóns de Madrid" , primeiro porque son miradores e segundo porque nese lugar, abaixo no canón, había uns barqueiros que pasaban os barquilleiros de Parada do sil o outro lado. Os Barquilleiros iban a Monforte para coller o tren que os levaba a Madrid. Alí vendían os seus barquillos.

Este é outro dos miradores. Non é o de Madrid. Este mirador é o do heliporto. Fot. Álvaro García.

 

 

 

Comeríamos en Parada do Sil ou ben no Parador de San Estevo. Esto por suposto sería a estudiar no seu día. Persoalmente gústame moito o comedor da parte de abaixo do Mosteiro, si está bon día é espectacular e único...

 

             Volver