AS MINICENTRAIS E A LITERATURA.

(Inicio esta parte da miña folla www facendo referencia a tódolos libros que falen, inda que sexa de pasada, das minicentrais galegas. Solicito colaboración. Escribir o meu correo.)  carta2.gif (10240 bytes) Correo.

Minicentral do Barbantiño en Ourense.

 

As minicentrais na literatura galega.
Arredor do meu río. Xosé Bergantiños.

 

espa.gif (2151 bytes) Volver cast.                   galicia.gif (2685 bytes) Volver galego.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

XOSÉ BERGANTIÑOS.

Portada do libro "Arredor do meu río " de Xosé Bergantiños.

Arredor do meu río.

Autor :

Xosé Bergantiños. Autor do libro.

Xose Bergantiños Miragaya.

O autor fala do seu río nun libro fermoso  para amantes dos ríos , das fontes e dos camiños galegos.

Merece a pena.

 

 

O autor fala do seu río nun libro fermoso  para amantes dos ríos , das fontes e dos camiños galegos.

Merece a pena.

O autor naceu en Guitiriz no ano 1936. Oficial da Armada, traballou longos anos na Bazán e logo na empresa privada.

Actualmente na reserva, fai un pouco de todo: escribe, camiña, pilla algunha troita de cando en vez e está cada día máis preto de atopar o misterio agachado máis alá dos ríos, das fontes e dos camiños.

O libro está publicado en 1996  na Editorial "Ir Indo" de Vigo.


(O libro ten 27 relatos maravillosos, escollo un que fala das minicentrais eléctricas. Merece a pena leelo.)

 

Delicto ecolóxico.

  Onte estiven de novo no meu río.   Había varios días que sentía a súa chamada. Bo desgusto o que me deu. Agora vos conto.

   Saín cedo da casa cun ceo cheo de nubes que foi clarexando conforme me fun achegando ó río. Unha paradiña na Fonte Santa para beber un groliño de auga, como xa é costume, e logo todo a feito ata a ponte da Roda Maía para lle facer unhas fotografías. Leva xa un bo caudal, coas augas limpas de sempre correndo lixeiras río abaixo, como se tivesen presa por chegar ó seu destino.

   As árbores teñen a cor do ouro bello, que é o que lles cómpre nestas datas. ¡ Quen soubese pintar !.

   De seguido subín  o monte chamado Penedo do Boi, a uns seiscentos metros de altitude, coa idea de baixar de novo o río. Alí, sobre unhas penas, senteime a xantar algo e, ó mesmo tempo, a admira-la paisaxe. Por riba de min soamente o pico Serrón Gordo, con case setecentos metros; debaixo o río, alá no fondal, a uns trescentos metros, deixando oír con toda nitidez o discorrer das augas na súa desenfrenada carreira.

   Vai crecido o meu río despois das últimas choivas, ¿ ou é que vai fero polo que estou a piques de ver dentro de pouco?.

   Ata agora o tempo é bo, con nubes e claros que orixinan unhas raiolas moi agradables. De súpeto, por entre os montes, vexo vír unha gran neboeira que o cobre todo a gran velocidade, e en pouco tempo encóntrome no medio e medio dela sen poder ver máis alá dos meus pés; só unha espesa brétema ofrecendo unha visión que me fixo pensar no que pode se-lo-infinito ou a nada, que debe se-lo mesmo.

   Decídome por fin a baixar de novo ó río e fágoo por unha pista, oio ruído de máquinas e, ó da-la volta, vexo unha pa desas xigantes que tal semellan montros doutros tempos e que fan nunha hora o mesmo traballo que vinte homes nun día, atendidas por un só. Outros dous homes manexando martelos neumáticos arranxan barrenos para voar uns penedos.

   Unha vez que saudei e preguntei, infórmanme de que a pista vaise unir con outra que están a facer na central sobre do río o que xa pouco lles falta para chegar cabo dela.

   Sigo coa miña andaina, moi abraiado polo que acabo de oír, cismando que están profanando o meu río, que están matando o seu encanto e que dentro de pouco estará cheo de coches, de xente, de nenos e de lixo.

   Repentinamente, sobresaíndo sobre das árbores, vexo xurdi-la estructura metálica dun grandísimo guindastre e aló en baixo, xa no río, no mesmo Pozo do Castro Rodicio, unha arrepiante fábrica de cemento armado que non é máis que o muro de contención dun encoro, pero a min me asemella unha ferida na paisaxe.

Ilustración do libro. Autor J. González Collado.

( As ilustracións son de J. González Collado)

   Acércome moi alporizado, e xa dende cerca podo ve-la maior das aldraxes que se lle pode facer a un río. Resulta que como o muro está en construcción, teñen que darlle saída a auga, e fano por .... un tubo de ferro duns oitenta centímetros de diámetro. Eu dígovos que é unha afronta moi grande meter toda a fermosura dun río por un cano enferruxado.

   ¿ Que vai ser do meu río cando estea construído o encoro se, dende a central, augas arriba del van desaparecer asolagados varios quilómetros das súas fermosas ribeiras?.

  ¿ A que se lle ocurreu este proxecto ? ¿ Fixo alguén un estudio ecolóxico do río, dos montes, das árbores e tódolos seres que son os verdadeiros donos del ?.

¿ Preguntoulles alguén ás aguias, ós buxatos, ós lobos, á xineta e ó martiño peixeiro ?.

   ¿Pode alguén amosarme un papel asinado por estos animais onde figure abaixo á esquerda o visto e prace daquela troita de tres quilos que ainda vai polo río coas miñas gafas postas ?.

   ¿Quen son os beneficiarios da central ?. ¿ Pode alguén asegurarme que os homes que viven á beira do meu río van ser máis felices de agora en adiante?.

   Agora xa sei por que me chamaba o río, pero eu, desgraciadamente, só podo denuncia-lo caso e así o fago dende estas liñas.

   Emprendo o camiño de volta ben desacougado polo que acababa de ver e cunha idea fixa nos miolos: dentro duns meses, cando empece a tempada das troitas, ¿ que hei facer cando chegue ó río e debaixo de cada árbore atope un pescantín deses da cidade que, cuns aparellos noviños de todo que dá noxo velos, o único que fan é  embala-las troitas e escarallo-lo río ? E, o que é máis grave, ¿ que hei facer cando dentro de poucos anos, ou meses, xa non queden troitas no meu río, esgotadas polas malas artes, pola avaricia e polo lixo ?.

flecha.jpg (1051 bytes) Volver